Kao jedan od najsvežijih primera ove vrste, izdvojio se i slučaj Severa Džigurskog, člana tzv. ,,Skupštine u rasejanju“, čiji su predstavnici odnedavno u potpunosti preuzeli ulogu tobožnjih stručnjaka iz dijaspore za sastavljanje ,,studentskih izbornih lista“. 

Džigurski je u građanskim krugovima inače poznat po svom sada višedecenijskom iskustvu ,,profesionalnog aktiviste“, koji je poverenje zapadnih NVO stekao još uoči 5. oktobra 2000. godine, kada je učestvovao na regionalnom forumu koji su u formi ,,protestnog brifinga“ organizovali za omladinske aktiviste ,,Otpora“, kako bi ih obučili za izvođenje obojene revolucije u Beogradu. 

Ovo posebno dobija na značaju u trenutnim okolnostima, ako se uzme u obzir da Džigurski nije samo običan član ,,Skupštine u rasejanju“, već jedan od članova pokretačkog odbora ove opozicione organizacije, koja neskriveno gaji političke ambicije i koja Srbiju i njene građane isključivo posmatra kao politički plen i poligon za ostvarenje ličnih interesa. 

Na sve to treba dodati činjenicu da je Džigurski tokom svoje karijere u više navrata obavljao visoke funkcije u različitim organizacijama civilnog sektora, pa je tako bio i član Upravnog odbora NVO ,,Nacionalne asocijacije praktičara omladinskog rada“ (NAPOR) čiji su rad obilato finansirale ,,Američka agencija za međunarodni razvoj” (USAID), ,,British Council“ i ,,Nemačko društvo za međunarodnu saradnju“ (GIZ). 

Spisak zapadnih NVO u čijim je projektima Džigurski učestvovao je gotovo nepregledan, međutim, to se sve donekle može objasniti time što je ovaj ,,profesionalni aktivista“ na samom početku svoje karijere imao „sreću“ da učestvuje u separatističkom seminaru ,,Zamisli Vojvodinu“, koji je 1998. godine u Novom Sadu organizovao ,,Fond za otvoreno društvo“ Džordža Soroša, a koji mu je, sudeći po aktuelnim dešavanjima, bio odskočna daska za dalje političko delovanje, koje sve do danas prati snažna podrška njegovih saboraca Dinka Gruhonjića i Nedima Sejdinovića, sa kojima se još tada upoznao i zbližio. 

BONUS VIDEO